Δεν ξέρω τι τρομάζει περισσότερο
Να πέφτεις στο κενό δίχως κάτι να κρατηθείς
ή ένας κόσμος ολόκληρος να κρατιέται από πάνω σου
Πώς ν’ αφεθείς σε ένα άγγιγμα, σε μια ευθύνη
όταν η δίνη του
τρόμου δε σ’ αφήνει
Κοιταχτήκαμε στα μάτια και δεν κατάλαβες
πόσο πολύ σε χρειάστηκα
Κοιταχτήκαμε και δεν κατάλαβα
πόσο ανήμπορη ήσουν
Τώρα οι ρόλοι άλλαξαν
Στα μάτια ο ίδιος φόβος
η ίδια απαίτηση
Οι πληγές που δεν έκλεισαν
ζητιανεύουν γαλήνη
Ζήτημα ζωής και θανάτου
ετούτο το λάκτισμα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου