'Βαρυποινίτες'

Τόσα χρόνια απομόνωση

Βαριά ποινή ορίστηκε πάνω στις φλέβες τους

Έπηξε το αίμα

Θόλωσε το βλέμμα

Γίνηκε η συνήθεια φίλος κι οδηγός

Μα του ελέφαντα

 – που από μικρός δέθηκε σε παλούκι –

δύσκολα θα του αλλάξεις γνώμη  

πως η ελευθερία απέχει μόνο μια απόφαση

Κι έπειτα σαν έξω στο προαύλιο πρώτη φορά εισήλθαν

– Πρώτη καθώς η μνήμες μίκρυναν στου χρόνου τα σεντόνια

κι έγιναν πάλι βρέφη –

Ήταν το φως μαχαίρια στις κόρες τους

Κάποιοι καταριούνταν την ώρα και τον τόπο

Μια βιασύνη, μια αφορμή και πάλι επιστροφή

στο ίδιο κελί

Άλλοι πάλι έψαχναν για κείνα τα γυαλιά

Γυαλιά - εισιτήρια στη θέα του προαύλιου  

Κι άλλοι πάλι έμειναν δίχως να κάνουν τίποτα

Τούτους πήρε το πρωινό φορτηγό αποκομιδής

μαζί με τ’ αλλά απορρίμματα

Κελί – Προαύλιο – Χωματερή

Όλα γεμάτα και άδεια συγχρόνως

Όλα ορατά κι αόρατα μαζί

Για μία θέση μέσα στο βλέμμα των άλλων

η φυλακή είναι πλήρης

Για μία θέση κάτω από τον ήλιο

δεν έχεις μέρος που να κρυφτείς..