Βραδιάζει
Σκεπάζεσαι και πάλι πόλη με
χρυσάφι
Λεπτό σεντόνι που δε φτάνει
για να σε κάνει πλούσια, να σε
ζεστάνει
Τι κι αν η κόμη σου ριχτή στη
πλάτη
εκβάλλει μες τη θάλασσα άγριο
ποτάμι
Τι κι αν λουλούδια στα μαλλιά
και δάφνες
σου φέραν περιστέρια στην παλάμη
Τι κι αν χορεύανε αγγέλοι
στα πρώτα σου τα βήματα την ρύση
Τι και αν κατέβει ο ουρανός
στη γη να σε βρει να σε
ντύσει
Πως σου δοθήκανε δυο ήλιοι
μάτια
χρυσάνθεμα ν’ ακολουθούν τον
ήλιο
Φεγγάρι πρόσωπο θερμή
παράκληση
στης λησμονιάς γλυκό αντίδοτο
και πάλι
Χίλιες ευχές δε φτάνουνε
Όλη η θάλασσα του κόσμου
Να σκύψεις από πάνω, μέσα
Κανένα βαυκάλημα ή κλάμα
Αν δεν γυρίσει του ήλιου η
πτέρνα
Μια φωνή αυτή η αντήχηση
Λίγο πριν σβήσουνε τα άστρα
Ολοκληρώνοντας συνίζηση
Θα
χεις στο στόμα σου το θάμα
The Birth of Venus
(Botticelli)
