''Ελευθερία''

 

Αναρωτιέμαι...

Αν μπορεί κάποτε να τρομάζει η ελευθερία

Αν μπορεί να οδηγεί ψυχές σε αυτοσχέδιες φυλακές

Κι αν τούτο συμβαίνει

 πόσο μεγάλος σεισμός χρειάζεται να γκρεμιστούν

 τα κάγκελα που ύψωσαν ολόγυρα

 οι αέναες συνήθειες

 - αρχικά συστήθηκαν στηρίγματα

 μα έπειτα άρχισαν να καταπίνουν κάθε τι ανθρώπινο

 κάθε δυναμική στο όνομα μιας ψευδασφάλειας

 

Αναρωτιέμαι ακόμα...

Πόσο αίμα μπορεί να χύνεται

 στο όνομα τούτης της ελευθερίας

που στέκει ωσάν η πιο πολυπόθητη γυναίκα

 στο μέσο κάθε έριδας

 γνωρίζοντας πως άνθρωπος δεν δύναται

 να την κρατήσει αλώβητη απ’ το ξίφος

 

Κι αναρωτιέμαι...

Αν αυτοί που επέλεξαν το θάνατο

 το έκαναν από αδυναμία και δειλία,

 επειδή ένιωσαν ανήμποροι

 μπροστά στην τόση ομορφιά της

Ή επειδή δεν αντιλήφθηκαν ότι εκείνη

Δεν κατακτιέται

Ούτε ανήκει

Απλά πνέει ωσάν αγέρας

 όπου βρίσκει ταπεινές καρδιές

και τότε μόνον ευωδιάζει

 (19/02/2023)

 

 -----------------------------------------

 

 Painting by Yuliia Stelm

 

-----------------------------------------

'Ζήτημα ζωής και θανάτου'

Δεν ξέρω τι τρομάζει περισσότερο

Να πέφτεις στο κενό δίχως κάτι να κρατηθείς

ή ένας κόσμος ολόκληρος να κρατιέται από πάνω σου

Πώς ν’ αφεθείς σε ένα άγγιγμα, σε μια ευθύνη

 όταν η δίνη του τρόμου δε σ’ αφήνει

Κοιταχτήκαμε στα μάτια και δεν κατάλαβες

πόσο πολύ σε χρειάστηκα

Κοιταχτήκαμε και δεν κατάλαβα

πόσο ανήμπορη ήσουν

Τώρα οι ρόλοι άλλαξαν

Στα μάτια ο ίδιος φόβος

η ίδια απαίτηση

Οι πληγές που δεν έκλεισαν

ζητιανεύουν γαλήνη

Ζήτημα ζωής και θανάτου

ετούτο το λάκτισμα

Surreal and Twisted Conceptual Art by Fabian Buergy

 

 

'Ήρωες πολέμου'

Πέπλο σιωπής η νύχτα των χειλιών μας 
στους ήλιους των ματιών σου πώς να καρποφορήσω
μια χούφτα χώμα είναι το ίδιο χρήσιμη
για ένα παρτέρι και έναν τάφο
μα η διαφορά τεράστια
βαραίνει η ευθύνη τις ώρες μας
Και τα λεπτά κλέφτες γίνονται των αναστεναγμών μας
Δεν ξέρω πόσες ευκαιρίες χρειάζεται
να πετάξουν πάνω από τα κεφάλια μας
για να θελήσουμε να φυτέψουμε
στις προσευχές μας αμάραντο
πόση πέτρα για να χτίσουμε στις σκέψεις μας γεφύρια
πόσα θύματα για να σηκώσουμε την ιστορία
απ' το πένθος
Γεράκο Χρόνε, στα στήθη σου φωλιάζουν οι ελπίδες μας 
κι οι σόλες σου τριφτήκαν στους ώμους μας
Στεφάνωσε τους ήρωες του πολέμου με χρυσό κι ασήμι
Και φέρε μας πατρίδα πάλι πίσω

http://www.newsbeast.gr/weird/arthro/605579/ena-uperoho-taxidi-se-anuparktous-topous

'Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε'

Απόψε ο δρόμος έξω από τ’ ανοιχτό παράθυρο 

έδειχνε να ξεμακραίνει αιώνες 

Τα σύννεφα μαζεύανε το άρωμα του παρελθόντος 

και σκοτείνιασε  ο τόπος 

Λίγα φώτα στο απέναντι λιμάνι 

η μόνη μας παρηγοριά 

Έτσι ξαπλωμένοι πάνω στα υγρά μας όνειρα 

έσταζαν τα δευτερόλεπτα μαρτυρικά θαρρώ 

Έσκυψες πάνω από τα μπλε σεντόνια, 

αποκαμωμένος 

και σου ψιθύρισα λίγα από τα τελευταία μου κέρματα 

ίσα να εξαγοράσω τη στιγμή με λίγο από τ' αύριο 

λίγο από κείνο το αεράκι του λιμανιού 

που πάντα υπόσχεται έναν προορισμό 

''Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε'' 

ήταν οι τελευταίες λέξεις  

πριν παραδοθούμε και οι δυο στο Άγγιγμα

'Εξωσωματική εμπειρία'

Κείνες τις ώρες ο χρόνος   

συρρικνώνεται σ' ένα μπουκάλι  

το μήνυμα σαφές, μα ποιός θα το βγάλει  

αιώνες σφηνωμένο  

αρκούμαστε απλά 

να περιγράψουμε το γυαλί  

Αν ήξερες   

Αν γνώριζες με τι μελάνι  

βαραίνει στο χέρι η υπογραφή  

άλλος ήχος θα έφτανε στα αυτιά σου  

ίσως άλλος και στα δικά μου   

Τουλάχιστον κράτα ακόμα στοργικά
στα χέρια σου την εμπειρία  

Θε να 'ρθει μέρα που μια γέννα θα μας δικαιώσει

 https://www.flickr.com/photos/pbo31/4889581740/