'Μες τις χούφτες σου'

Μες τις χούφτες σου άνθιζε μια μικρή γαρδένια

Φοβόσουν να σκύψεις να τη μυρίσεις

Ήθελες στο μαύρο σου ν’ αφήνεις τις εκκρίσεις

μιας άλλης υπόστασης να αντιστέκονται

Μα έμενες από απόσταση

Τη δίχως όσφρηση και γεύση

Και έτσι τούτο το ζευγάρωμα

δεν έδινε καρπούς

Και τα φύλλα έπαιρναν απ’ το μαύρο σου

Και εσύ έπαιρνες απ’ το άνθος σου

το χρόνο

Και τον έκανες αγκάθι

Και πλήγωνες τις χούφτες σου

Και έβαφες τα πέταλα με κόκκινο

Έδυε τότε στην κόψη του ορίζοντα

η ελπίδα

Και δεν ήξερες

Δεν κατάλαβες

Απέφευγες όλη σου τη ζωή το κίτρινο

και το κόκκινο χύθηκε στα πόδια σου

Μες τις χούφτες σου ανθίζει μια μικρή γαρδένια

Κι απ’ όλα τα παρτέρια του κόσμου

στάθηκε να ευωδιάσει

μες τα δικά σου χέρια

 photo taken:

 http://pyroessa-logotimis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_19.html

'Της πρώτης αγάπης το άρωμα'

Τα μυστικά του αέρα

δε τα διάβαζα απόψε

Πολύ οργή

Ξεσπούσε πάνω σε δέντρα και πόρτες

Κι όμως το φεγγάρι ψύχραιμο

Έμενε στη θέση του

Ψύχος με τύλιξε προς στιγμήν

Μα το φεγγάρι εκεί ακίνητο

Λες και τούτο το μένος

δεν άγγιζε τα πόδια του

Η θλίψη του ωστόσο

έσταζε πάνω στις σκέψεις μου

Και το τραγούδι

– ο ήχος απ’ τα ατέλειωτα ποτάμια του –

σκέπαζε το τρέμουλο που έμπαινε

από τις κλειδαρότρυπες

τις γρίλιες

τις σχισμές του τοίχου

Θα ‘ρθει η ώρα έψελνε

Θα ‘ρθει η ώρα που το χάραμα

της πρώτης αγάπης το άρωμα

θα φέρει πίσω

photo taken by:
http://toxotina73.blogspot.gr/2012/08/blog-post.html

'Κλειστό γράμμα - Η πορεία ενός ταξιδιού (σε 18 πράξεις)'

Ξεκινήσαμε από νωρίς

Μονοπάτι στρωμένο

με ζάχαρη πρωινής πάχνης

έδινε δυνάμεις για το δρόμο

Δεν άργησαν να φανούν της διαδρομής

τα πρώτα χρυσά σκιρτήματα

H στιγμή του αποχαιρετισμού

μακρινή ακόμα

Δάση βουνά και ορίζοντες

περίμεναν μια αναμέτρηση

Εκεί μες τα νερά της λίμνης

αποτυπώνονταν τ’ ουρανού ασυμμετρίες

και προοικονομίες

Αυτές που δύσκολα ο νους καταλαβαίνει

ωσάν πίνακα τη ρίμα αφηρημένη

Το βουνό έσκυψε να δει τα γέρικά του πόδια

και δάκρυσε

μες των νερών σαν είδε τη μορφή του

Για όλους αυτούς που το ερωτεύτηκαν

γι αυτούς που το κατέκτησαν

μα και γι αυτούς που το προσπέρασαν

σε γρήγορη κίνηση

Σαν γκρι ανάμνηση

Λίγοι αετοί πέταξαν

πάνω από τα κεφάλια μας

ελεύθεροι

εγκαταλείποντας τη χάρτινή τους

δυσπιστία

Μείναμε για λίγο τότε λογιάζοντας

της διαδρομής περάσματα

Συζητήσεις για κύκλους και για ευθείες

έφταναν στ΄ αυτιά μας

Μα απορήσαμε

στης στροφής την απότομη βιάση

Κι όταν στο τέλος συναντηθήκαμε

Σαν μπήκε το νερό στ’ αυλάκι

Λίγα λουλούδια στην καρδιά μας

που αυξάνονταν και πληθύνονταν

και ψήλωσαν πολύ σαν δέντρα

Μέσα σε κοινή πια όραση

Το βουλοκέρι του ήλιου σπάσαμε

Και σε κλειστό γράμμα διαβάσαμε

όλες εκείνες τις γαλάζιες υποσχέσεις

'Moonlight – Το νανούρισμα της σελήνης'

Της μοναξιάς τα σκαλοπάτια ανέβαιναν μαζί

Πλάι πλάι

Πόρτα πόρτα φλερτάρανε τη θλίψη

Άνοιγαν παράθυρα

Μαζί κουρνιάζοντας τα βράδια σε γωνίες

Σκοτώνοντας λεπτά

Θρεφόμενοι από ερωτηματικά

– Είμαι μόνος, μόνη στο δωμάτιο;

Κι οι σκέψεις συναντιόντουσαν στο ενδιάμεσο

Παίζοντας με τις λέξεις

Μόνος – Μόνη

Στό – μα

Μάτι

Έπειτα επέστρεφαν πάλι πίσω

Αναζητώντας ένα αυτί

– κάπου να εισχωρήσουν –

Έμπαιναν τότε σε κάθε πόρο

Τη σάρκα μακιγιάροντας με κόπο

Να σβήσουν εκείνες τις ρυτίδες της γνώσης

Εις το τέλος

έγερναν τα κεφάλια πάνω από

ένα μαξιλάρι

ένα παγκάκι

ένα δρόμο

Μοιάζοντας τόσο ίδια απροστάτευτοι

Και αποκοιμιόντουσαν

κάτω απ’ το νανούρισμα της σελήνης

 

      Beethoven-Moonlight Sonata (Mvt. 1)

'Καθαρή ημέρα'

Κωδικά

Έτσι ξετυλίχτηκε το νήμα

Κάποτε πλέχτηκε με τέχνη

Τέχνη που κανείς ποτέ δεν έμαθε

Γι αυτό το δίχτυ

Μα τώρα ήρθε καιρός να καθαρίσει

Και απ’ τα φύκια να ελαφρύνει

Με το νήμα σε σχοινί

Αετού την άσπρη χαίτη να ζυγιάσω

Εξημερώνοντας τις παιδικές μου μνήμες

Και αφήνοντας στο έλεος του ανέμου

                τα πληγωμένα φτερά

διάλογο μαζί του ν’ ανοίξω

να δίνω να παίρνω να μαζεύω ν’ αφήνω

ωσότου φτάσει ψηλά, μακριά

τόσο ώστε να μη χρειάζεται

να το κρατάω πια..

'Βάρκα δίχως κουπιά'

Κύλαγαν οι ώρες στα ίδια αυλάκια

Κάθε δωμάτιο και στεναγμός

Κάθε στεναγμός και διήγηση

Έσυρε να φτάσει στον πάγκο κολυμπώντας

Τα πιάτα είχαν λιμνάσει μες τις σκέψεις της

Μηχανικά άρχισε να πλένει

‘Θεέ μου, ποτέ δε θα ‘μαι βάρκα με κουπιά’
   ψέλλιζαν τα χείλη

   σαν απ’ τα χέρια της έπεσε ένα κουτάλι

Μικρό, από πορσελάνη

Και με την πτώση κόπηκε

Χωρίστηκε στα δυο

Με δίχως σκέψη το ‘πιασε

Μαζί με τ’ άλλα το ‘βαλε

— Και με μισό μπορούσε

τη ζάχαρη να ρίξει μες το ποτήρι —

Κι όπως βρεγμένο, με λίγες σταγόνες καλυμμένο

Καθρέφτης γίνηκε από του ήλιου αχτίδες

Τα μάτια της να ντύσει με χίλιες δυο ελπίδες

photo taken : 
http://s480.photobucket.com/user/sandwichester/library/paper%20boats?sort=3&page=1

'Παλινδρόμηση'

Έκλεισε τα μάτια του

Όλα τ’ αγαθά του κόσμου μπροστά του

Μια μάχη

Ένας κόμπος

Οι λέξεις άρχισαν ν’ αλλάζουν νόημα

Δίχως κουράγιο

σύρθηκε…

αργά

αργά

Σύρθηκε…

Δίχως κουράγιο

Οι λέξεις άρχισαν ν’ αλλάζουν νόημα

Ένας κόμπος

Μια μάχη

Όλα τ’ αγαθά του κόσμου μπροστά του

Έκλεισε τα μάτια του