'Της πρώτης αγάπης το άρωμα'

Τα μυστικά του αέρα

δε τα διάβαζα απόψε

Πολύ οργή

Ξεσπούσε πάνω σε δέντρα και πόρτες

Κι όμως το φεγγάρι ψύχραιμο

Έμενε στη θέση του

Ψύχος με τύλιξε προς στιγμήν

Μα το φεγγάρι εκεί ακίνητο

Λες και τούτο το μένος

δεν άγγιζε τα πόδια του

Η θλίψη του ωστόσο

έσταζε πάνω στις σκέψεις μου

Και το τραγούδι

– ο ήχος απ’ τα ατέλειωτα ποτάμια του –

σκέπαζε το τρέμουλο που έμπαινε

από τις κλειδαρότρυπες

τις γρίλιες

τις σχισμές του τοίχου

Θα ‘ρθει η ώρα έψελνε

Θα ‘ρθει η ώρα που το χάραμα

της πρώτης αγάπης το άρωμα

θα φέρει πίσω

photo taken by:
http://toxotina73.blogspot.gr/2012/08/blog-post.html