Της μοναξιάς τα σκαλοπάτια
ανέβαιναν μαζί
Πλάι πλάι
Πόρτα πόρτα φλερτάρανε τη
θλίψη
Άνοιγαν παράθυρα
Μαζί κουρνιάζοντας τα βράδια
σε γωνίες
Σκοτώνοντας λεπτά
Θρεφόμενοι από ερωτηματικά
– Είμαι μόνος, μόνη στο δωμάτιο;
Κι οι σκέψεις συναντιόντουσαν
στο ενδιάμεσο
Παίζοντας με τις λέξεις
Μόνος – Μόνη
Στό – μα
Μάτι
Έπειτα επέστρεφαν πάλι πίσω
Αναζητώντας ένα αυτί
– κάπου να εισχωρήσουν –
Έμπαιναν τότε σε κάθε πόρο
Τη σάρκα μακιγιάροντας με
κόπο
Να σβήσουν εκείνες τις ρυτίδες
της γνώσης
Εις το τέλος
έγερναν τα κεφάλια πάνω από
ένα μαξιλάρι
ένα παγκάκι
ένα δρόμο
Μοιάζοντας τόσο ίδια
απροστάτευτοι
Και αποκοιμιόντουσαν
κάτω απ’ το νανούρισμα της
σελήνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου