Ορίζοντες με αναμμένους δαυλούς
Οι πύλες της δύσης προσμένουν
Κείτεται απόψε η ματιά
Απλωμένη στις όχθες του
ονείρου
Χωρίς λέξεις να λύσει
απ’ του βυθού τα πώματα
Παρασέρνοντας ωσάν ρουφήχτρα
συναισθημάτων
κι εκείνα τα τρεμάμενα
κοχύλια
που ακόμα
αυτί δεν ηύραν
να του ξυπνήσουν όλη τη θάλασσα
χέρι δεν ένιωσαν
να τα κεντήσει φυλαχτό
Τα αστέρια θα έλεγαν —
αρκεί να τα μέτραγες
μέχρι της αυγής το αναφιλητό
τα κρύψει στου εαυτού τα
φράγματα πιο πίσω
Καθώς η μέρα τραβάει πάλι τα
σκεπάσματα του επιστητού
κάποιο άστρο δύει χωρίς να
γίνει αντιληπτό
μέσα στην πρωινή πάχνη
