Ξεκινήσαμε από νωρίς
Μονοπάτι στρωμένο
με ζάχαρη πρωινής πάχνης
έδινε δυνάμεις για το δρόμο
Δεν άργησαν να φανούν της διαδρομής
τα πρώτα χρυσά σκιρτήματα
H στιγμή του αποχαιρετισμού
μακρινή ακόμα
Δάση βουνά και ορίζοντες
περίμεναν μια αναμέτρηση
Εκεί μες τα νερά της λίμνης
αποτυπώνονταν τ’ ουρανού ασυμμετρίες
και προοικονομίες
Αυτές που δύσκολα ο νους καταλαβαίνει
ωσάν πίνακα τη ρίμα αφηρημένη
Το βουνό έσκυψε να δει τα γέρικά του πόδια
και δάκρυσε
μες των νερών σαν είδε τη μορφή του
Για όλους αυτούς που το ερωτεύτηκαν
γι αυτούς που το κατέκτησαν
μα και γι αυτούς που το προσπέρασαν
σε γρήγορη κίνηση
Σαν γκρι ανάμνηση
Λίγοι αετοί πέταξαν
πάνω από τα κεφάλια μας
ελεύθεροι
εγκαταλείποντας τη χάρτινή τους
δυσπιστία
Μείναμε για λίγο τότε λογιάζοντας
της διαδρομής περάσματα
Συζητήσεις για κύκλους και για ευθείες
έφταναν στ΄ αυτιά μας
Μα απορήσαμε
στης στροφής την απότομη βιάση
Κι όταν στο τέλος συναντηθήκαμε
Σαν μπήκε το νερό στ’ αυλάκι
Λίγα λουλούδια στην καρδιά μας
που αυξάνονταν και πληθύνονταν
και ψήλωσαν πολύ σαν δέντρα
Μέσα σε κοινή πια όραση
Το βουλοκέρι του ήλιου σπάσαμε
Και σε κλειστό γράμμα διαβάσαμε
όλες εκείνες τις γαλάζιες υποσχέσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου