Απόψε ο δρόμος έξω από τ’ ανοιχτό παράθυρο
έδειχνε να ξεμακραίνει αιώνες
Τα σύννεφα μαζεύανε το άρωμα του παρελθόντος
και σκοτείνιασε ο τόπος
Λίγα φώτα στο απέναντι λιμάνι
η μόνη μας παρηγοριά
Έτσι ξαπλωμένοι πάνω στα υγρά μας όνειρα
έσταζαν τα δευτερόλεπτα μαρτυρικά θαρρώ
Έσκυψες πάνω από τα μπλε σεντόνια,
αποκαμωμένος
και σου ψιθύρισα λίγα από τα τελευταία μου κέρματα
ίσα να εξαγοράσω τη στιγμή με λίγο από τ' αύριο
λίγο από κείνο το αεράκι του λιμανιού
που πάντα υπόσχεται έναν προορισμό
''Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε''
ήταν οι τελευταίες λέξεις
πριν παραδοθούμε και οι δυο στο Άγγιγμα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου