‘Του ήλιου η πτέρνα’

Σ’ ένα προαύλιο η ‘κυρία’

φώναξε το σχολιαρόπαιδο

Έστεκε ο πίνακας άσπρος, περίμενε

Διαλείμματος η ώρα να γεμίσει με δημιουργία

— Ζωγράφισε, είσαι ελεύθερο..!

Και τα γυμνά του χέρια φτιάξανε ένα σπίτι

Μαύρα τα κεραμίδια κι ένας καφέ κορμός

Τότε τα χέρια της ντυθήκανε μ’ ένα χοντρό πινέλο

Και τυφλωμένη έβαψε στα μάτια του

όλη την αλήθεια μαύρη

— Τα σπίτια δεν έχουνε αυτό το χρώμα..!

Χρόνια μετά τα χέρια του ρωτούσανε ξανά

Αν η ελευθερία γίνεται να ‘χει και μαύρο χρώμα

Κι ο ήλιος την πτέρνα του έδειξε με δάκρυα καυτά

Τον παιδικό του πίνακα να κρέμεται απ’ τ’ αστέρια