' 9η ώρα '

         9^η ΩΡΑ

                          ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011 --- Ελένη Κ. 

       1^η ΩΡΑ

            Από ψηλά


Σκισμένες μελωδίες
ή μάλλον διαφωνίες
διαμαρτυρίες σκεπασμένες με σεντόνι
φιλτραρισμένες αναλόγως το μπαλκόνι
Αυτή η πόλη έχει χίλιες δυο σελίδες
Τι να διαβάσω; Και πού να παίξω;
Κάπου με πιάνουν εκείνα τα κύμβαλα της λεωφόρου
  και το πομπώδες το τρομπόνι απ’ το λιμάνι
και άλλοτε πάλι δένομαι σ’ αυτό το μπερδεμένο
στο βάθος τσέλο ενός ραδιοφώνου, που δεν αποφασίζει
πια τι θέλει, να κλάψει ή να γελάσει.
Γειτονικές μετατροπίες με γνώριμες ρίμες τραγουδούν
Ξεσκονίζουν εικόνες που μόλις που φαίνονται, όμως η
αίσθησή τους αποτυπώθηκε στο χρόνο με κάποιο ήχο
και αναδύεται τώρα απ’ τα στρώματα του χτες,
ξυπνάνε
σαν τις σειρήνες μ’ αιχμαλωτίζουν
και αν δε με βρουν κάπου δεμένη να εργάζομαι
 ή να παλεύω με της μέρας τους Τιτάνες
με τραβάνε πιο κοντά
δίνουν σάρκα και οστά και χρώμα και ευωδία
σε κάποια απύθμενη και ξεχασμένη επιθυμία
στη στιγμή που κάποτε με γέμισε ευτυχία
ή σ’ αυτό που χωρίς λόγο το θυμάμαι..
Είναι ωραία όλη αυτή των διαφωνούντων η συμφωνία
Κελαρύζει γλυκά έξω απ’ την καθημερινή μου συμμετρία
Και κάπου κάπου τα πουλάκια που περνούν
αφήνουν ειρωνικά τη δική τους ομιλία..




       2^η ΩΡΑ

            Εχτές


Εχτές – εκεί στεκόμουν
Και με κοιτούσες
Ξέρω απορούσες
Πως στη γραμμή παραγωγής να βρέθηκα
Ζητούσες βασικά το δικό σου άλλοθι 
γι αυτά που ζούσες
Τουλάχιστον εγώ την γραμμή την πέρασα
Προχώρησα πιο πέρα
Ανησυχούσες τάχα μα αν με ρωτούσες
Ίσως σου έλεγα τους φόβους μου και κει
Να έβλεπες λιγάκι και τη δική σου τρέλα
Τώρα όμως βάφτισες την τρέλα μου ντροπή
– κι αν όχι συ, οι πράξεις σου ή η απουσία τους –
Ας είναι
Σήμερα, εδώ στέκομαι και προχωρώ
Κάπου στο τέλος της γραμμής, ποιος ξέρει,
 ίσως και να σε ξαναδώ..




       3^η ΩΡΑ
    
     Με δυο λόγια


Με δυο λόγια
Γιατί με κουράζουν τα πολλά
Και έχω πει πολλά
Και δεν ξημέρωνε καλύτερη μέρα
Μ’ αρέσει να ακούω
Τα καθαρά, τα βαθιά
Αυτά που θα’ λεγαν και τα παιδιά
Τ’ άλλα σαν μύγες τ’ ακούω
Που μες το βδέλυγμα του καύσωνα
 έρχονται να προσθέσουν και τη δική τους
 ανέλπιστη βρώμικη και εριστική παρουσία
Μ’ αρέσει η σιωπή
όταν σφραγίζει ταυτόσημα
Όχι το σκέπασμα της χύτρας
– Καλή η μαγειρική αλλά με βρώσιμα –
Κι η θέα; Ωραία σαν της εικόνας
φυλάει τα μυστικά 
ανεξερεύνητα

Στ’ αρώματα – παπλώματα αναμνήσεων
Εισιτήρια σε νησιά ξεχασμένα – ανοίγω
Τη διώρυγα  
Κι αγγίζω τη σκληράδα απέναντι με
την απροβλεψία ενός κρεμμυδιού
Όσα πικρά σήμερα –
Αντίδοτο παίρνω
Με γεύση γλυκού κρασιού
Με δυο λόγια
Μ’ αρέσει η ανθρωπιά
 – όχι αυτή που επαναπαύει συνειδήσεις –
Η άλλη, η τέλεια χτίστης.
           



       4^η ΩΡΑ

  Δανεικά


Με δανεική οικογένεια φυτεύτηκα
Με δανεικά βιβλία ποτίστηκα
Με δανεικούς δασκάλους καλλιεργήθηκα
Τα άνθη αυτά για να δανείσω
Να κλείσω πίσω
Προτού ανοίξω
Εκεί που πάω
Λογαριασμούς
Κι αν δεν μετρήσω
Σωστά
Να θυμηθώ
Να χαρίσω
Εκείνα τα παλιά
– κάτι θα πιάνουν –
Τετράδια σχολικά
Με υπογραφή : ‘αγνά υλικά’
Να θυμηθώ
Αν θα..



       5^η ΩΡΑ

           Ξύπνα Αίολε


Ασκοί ανοίξαν – ω, του Αιόλου λογική
Γελάω και κλαίω
Ξεχνώ και λέω:
‘Την πόρτα αυτή μήπως την άφησα
Κι όλο ανοίγω
Κάπου θα μένω
Να περιμένω;
Ας ανοίξουν επιτέλους τα φώτα..!
Να κοιμηθεί κανείς..’

Ξύπνα Αίολε, οι άνεμοί σου
φυγάδευσαν της λογικής τα χρώματα
σε ποια παπλώματα να ξαγρυπνήσω;
γελάω και κλαίω
 και τα όνειρα στερέψαν πάλι 

Ξύπνα Αίολε
εσύ και το ψέμα σου
Να κοιμηθώ
εγώ και η αλήθεια μου
Ξύπνα..



        6^η ΩΡΑ


             Το κρυφτό

Μετράω

Με το τρία :

Αντιξοότητες –

Κουρτίνες μ’ εκκρεμότητες

Που περιμένουν

Να δείξουν

Της ζωής τα σφάλματα

Και στης στροφής τα θαύματα

Απορείς

Πώς είμαι δω

Μετράω

Με το δύο :

Αντιπαλότητες –

Κουρτίνες με μπαλώματα

Να κρύβουν

Του γυαλιού τα θραύσματα

Ισορροπίες σε λεπτά

εναύσματα που δεν

δοθήκανε ακόμα

Μετράω

Με το ένα :

Αβεβαιότητες –

Κουρτίνες με αντισώματα

Που αντέχουν

Στο στύψιμο, στο γδύσιμο,

στη σφαίρα και στο βρίσιμο

εξοστρακίστηκε κάθε ανάγκη

να αισθανθείς

Και στης στροφής τα θαύματα

Σε χαιρετώ

Κι ας έχω σκόνη

Ειν’ απ’ το τράβηγμα των κουρτινών..

       7^η ΩΡΑ


   Πάνω απ’ τα σύννεφα


Πάνω απ’ τα σύννεφα
Δεν έχει δρόμους
Έχει ελπίδες
Ούτε αυτοκίνητα
Έχει ιστορίες
Σε μια απ’ αυτές ήταν μια ελπίδα
που όλο φοβότανε, μα δε χανότανε
εντελώς, 
κάποιος της μίλαγε διαρκώς:
...'δε χρειάζεται να πιάσεις τώρα εκείνο το πουλί 
το ξέρω 
προκλητικά σου γνέφει 
μα θέλει μαζί σου πιο πολύ να παίξει 
και συ το πνίγεις άθελά σου 
στα πολύχρωμα φτερά του κάτι σου λέει 
– καρδιά που κλαίει, 
πως δεν γνωρίζεις αυτή τη γλώσσα–
είναι του πρωινού η πάχνη που σκεπάζει 
και ντύνει στ' άσπρα 
κι η παγωνιά; 
άστη να λιώσει 
θα το προδώσει το φίλημά της 
στο πρώτο άγγιγμα του ήλιου 
Σα συνειρμός που ξεγλιστρά μέσα στη σκέψη 
Σα νευρική παρόρμηση της φαντασίας 
μπορεί να βρει δίπλα σ' αυτόν μια θέση 
βεντάλια η παγωνιά να γίνει από παγώνι 
κι αέρας ομορφιάς που ζευγαρώνει 
να τρέξει πάλι στις ερημιές'...
 
Πάνω απ’ τα σύννεφα..

Εκεί εν’ οι ελπίδες
που δεν τις πιάνουν
οι καταιγίδες




       8^η ΩΡΑ

            Στα μάτια

Δε γράφω για σένα

Για μένα

Για αυτούς που τραυματίστηκαν

δίπλα σε μένα

για τους πιο δίπλα

σε κείνα τα φορεία

που συναντήσαμε μια Κυριακή

στα επείγοντα ιατρεία

να ενώσουμε τα βλέμματα

με αγωνία

διαγωνισμός στην δυστυχία

– Ζητείται επειγόντως γιατρός –

Για όλα τα ‘ίσως’

Αυτά που θελήσανε

μα βρήκαν ‘δίχως’

Ούτε για τα γιατί

που βολευτήκανε κάτω απ’ τη γη

  

Δε γράφω ούτε και για τα χέρια

που χαιρετήσανε με ένα νεύμα

προσφέροντας λίγο αέρα παραπάνω

στο μυαλό

Και δε θα γράψω για τις εικόνες

Αυτές που βαλθήκανε σαν αμαζόνες

 Να κλέψουν κάθε υπόλειμμα αυτοσεβασμού

Εδώ, εκεί και παραδίπλα

Έτσι για να ‘χουμε γεμάτα δίχτυα

Να μη πεινάσουμε ποτέ

Θα γράψω για κείνο τραγούδι

– των λαϊκών γραμμών–

Να δεις πως πήγαινε…:

..Όταν σε κοιτώ στα μάτια

Μη τα ρίχνεις χαμηλά… […]

Για κοίτα με στα μάτια λοιπόν

   9^η ΩΡΑ

    Ημερολόγιο

Μέρες δίχως λάμψη, 
σαν ένα βλέμμα στο κενό

Μέρες δίχως γεύση, 
σαν ένα ψέμα τραγικό

Μέρες δίχως ποίηση,
σαν λέξεις με λάθος χειρισμό

θ' αρχιζα να σκίζω σελίδες
μα στη χούφτα του χρόνου μόνο να γράψεις μπορείς

κι ύστερα να ξεδιψάσεις
με ύδωρ και αίμα
αν οι λέξεις είναι χωρίς
'δίχως'

Μένει τώρα μόν' ο ήχος της μέρας 
 που ζητάει το λόγο της
και ο Λόγος που μόνο φέρνει Ημέρα..

 


   ποιητική συλλογή '9η Ώρα'