Ερμητικά κλειστά
για χρόνια τούτα τα βλέφαρα
Και πως να μην αφήσει
κραυγή κι οδύνη η στιγμή
σε κάθε μια χαραματιά
θρηνούν τα ματόκλαδα
τη γύμνια τους
θρηνούν για τα πουλιά που ως τώρα
δεν ξαπόστασαν επάνω στις
παγωμένες κρήνες τους
Λες πως όλος ο καιρός είναι δικός μας
Και γω σου λέω πως ψηλώσαμε
και δεν ανθοφόρησαν ακόμα οι σκέψεις μας
Μου λες μα πάντα δεν έρχεται η Άνοιξη;
Και γω σου λέω πως πρέπει πρώτα
να βγάλουμε τούτο το Χειμώνα..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου