'Μυστήριο'

Δε χώραγε εξήγηση κείνη τη νύχτα

Μόνο στάχτες που ξαναπαίρνανε ζωή

Φωτιά που έσταζε πύρινες γλώσσες

Μα δεν καιγόταν το δωμάτιο

Μονάχα η σιωπή

Γέμιζε ο αέρας με ιδρώτα κι αίμα

και απαριθμούσε θύματα

ενώ συγχρόνως ανασταίνονταν

    οι δρόμοι προς το άπειρο

Βουτηγμένοι στο κόκκινο

Κοκαλωμένοι πάνω στη γύμνια του χρόνου

ακούγαμε τα βαγόνια που περνούσαν κι έφευγαν

έβγαιναν

κι έβγαιναν

και τελειωμό δεν είχε κείνο το τραίνο

Ευχόμουν να τελείωνε

– τραχύς και ορμητικός ο συριγμός –

Μα έπρεπε να αδειάσει όλο το μένος

Να μείνει μέρος

  για τους εναπομείναντες

  τους ήρωες και τους έρωτες

για της αγάπης γένος

Λίγο πριν συρθεί το πρωινό πάνω στα κορμιά μας

Έτσι όπως ήμασταν Ένα

Μια γλυκιά νάρκη πήρε τις αισθήσεις

 Και μετουσιωθήκαμε σε όνειρο