Στων φτερών σου το άσπρο
υπέγραψα
Κι έπειτα σήκωσα τα χέρια ψηλά
Καθώς κι εσύ σήκωνες το άσπρο σου
πάνω απ’ τ’ αεροπλάνα
πάνω κι απ' τα σύννεφα
στο σπίτι σου κοντά
Έμεινα να κοιτάζω με δέος
μια φωτογραφία
Να μετρώ στιγμές και χαμόγελα
Ω, Θεέ μου! πόση ομορφιά..
Πόση αγνότητα πετάει έτσι απλά
πάνω απ’ τα κεφάλια μας!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου