'Προσευχή'

Σε δύο παλάμες ..ανάμεσα

πέντε δάχτυλα γροθιά , σφιχτά

και άλλα πέντε ν’ αγκαλιάζουν

κι ανάμεσα σ’ αυτό το συνονθύλευμα

  των αντιθέσεων

φωνάζω για τη δική μου θέση

τας θύρας κλείνοντας όπως παιδιού

 τα μικροσκοπικά του χέρια

  τ’ αυτιά σκεπάζουν μ’ επιμονή

και εισέρχομαι εκεί που μπορώ

 να σε φτάσω,

εκεί που μπορώ να σε δω

να σ’ αγγίξω

σε μια γλώσσα που δε γνωρίζω

αλλά καταλαβαίνω

λίγοι ήχοι αναδύονται

σαν φυσαλίδες οξυγόνου

καλύπτοντας την αμνιακή σφαίρα

που με περιβάλλει

και μετρώ αντίστροφα

πλησιάζοντας  στη αναγέννησή μου

έπρεπε να γίνω τόσο μικρή

για να πλησιάσω

τόσο ώστε να χωρέσω στη χούφτα

τη δική σου

αυτό σου έδειχνα εξ’ αρχής

αυτό μου ζήτησες

εκεί συναντηθήκαμε ξανά

πρώτη φορά σ’ αποχαιρέτησα πάνω

σ’ ένα σταυρό

τώρα σε βρίσκω κάθε φορά μέσα

 σε δυο παλάμες..