‘Αϋπνία’

Οι ήχοι μεγάλα παιδιά που το παιχνιδι τους

έστησαν πιο κάτω

 - αυτός μικρός για να τον παίξουν -

Κρυφοκοιτά

Και τι δε θα ’δινε για μία ώρα ανεμελιάς

Μόνο οι ώρες, τα λεπτά δίπλα του τρέχουν

σα τις σταγόνες τις βροχής αρχίζουν γνέφουν

έξω να βγει να τις γευτεί,

μαζί τους να χορέψει

-ω, τι ελευθερία, τι ανεμελιά-

και όσο δίνουν

   μαζί τους πάει σ' όλα τα μέρη

τα γκρίζα και τα πιο στενά

   στα πιο ψηλά, τα πιο βαθιά

και τόσο δίνουν

βρίσκει στο δρόμο θάλασσα

   φωτιές, γρίφους και άρματα

πως να αντέξει;

μέσα στο σύννεφο ολόκληρο είναι τώρα

-το δέρμα του έχει πια μουσκέψει-

ταξίδι μ' αιθέρες να φυσούν

και τι δε θα ’δινε για μια στάση

Και ενώ η ξέφρενη τροχιά

   δεν βρίσκει ένα λιμάνι

εκείνα τα παιδιά βροντούν τα πρώτα πρωινά

παιχνίδια

δυο πόδια στη σκάλα να φεύγουν για δουλειά

μια βρύση που άνοιξε, ο βήχας από τσιγάρο

κι οι πρώτες υποψίες φωτός εισχωρούν στο δωμάτιο

   χαϊδεύοντας τα χρώματα αυτού του πίνακα στη γωνία

   μιλώντας στην κουρτίνα πότε αυστηρά, πότε γλυκά

   τσαλακώνοντας τη νύχτα και τις φαρδιές τις ικεσίες

Σαν σεντόνι παίρνουν τα βλέφαρα και τον σκεπάζουν..

          αργά αργά..