' Αποδήμηση '

 Μπορεί κάποτε να μιλάμε πάλι

για τους στίχους

τα βιβλία

και για τα χρώματα

μπορεί πάλι κάποτε να συζητάμε

πάνω στα πράγματα

κι η ανταλλαγή να είναι νόμιμη

Άλλωστε η Αποδήμηση έχει πάντα

υπόσχεση δεμένη στο να χέρι 

και στο άλλο ράμματα

που μόλις αλλάξει ο καιρός

την τραβούν

να της θυμίσουν πως έρχεται

ο Γυρισμός

Και έτσι ετούτο το ‘μπορεί’

μέσα στα χέρια σκάβεται σαν τάφος

και προσδοκά ανάσταση νεκρών

Όσο για την απόσταση

— αυτή που ο χρόνος και ο χώρος

ζωγραφίζει πάνω στα μνήματα—

πώς να μην έλθει η παύση;
Πως να μιλήσουμε για τους

στίχους

τα βιβλία

ή τα χρώματα

αν δεν κυλήσει το δάκρυ των στεναγμών;